Yerel Halk ve Suriyeli Sığınmacılar Arasında Bir Kent: Elazığ Örneği

Göç eylemi, göç hareketinin gerçekleştiği yerleri ekonomik, sosyo-kültürel, politik vb. tüm yönleriyle derinden etkileyen bir olaydır. Son yıllarda yaşanan iç savaşlar nedeniyle gerçekleşen zorunlu göçler, göç alan ülke ve bölgelerde birçok sorunu da beraberinde getirmiştir. 2011 yılında Suriye’de yaşanan iç savaş nedeniyle 3 milyondan fazla Suriyeli sığınmacı Türkiye’ye akın etmiştir. Türkiye gibi kentsel nüfusu sürekli artan ülkelerin sosyal ve ekonomik altyapılarını henüz tamamlayamayan kentlerde, sayıları hızla artan sığınmacı nüfus ile birlikte; sosyo-kültürel, mekânsal sorunlar ortaya çıkmıştır. Sığınmacıların kalıcı hale gelmeleri ile birlikte; kentlerde düşük standartlı, elverişsiz barınma alanları da artmıştır. Kent halkının azımsanmayacak ölçüde çoğunluğu; sığınmacıların kente uyum sağlamadıklarını, kentin ekonomisini ve sosyo-kültürel yapısını olumsuz yönde etkilediklerini, kent güvenliğini tehdit ettiklerini düşünmektedir. Bu olumsuz düşünce ve yargılar, sığınmacıların kentlere geçici değil kalıcı olarak yerleştiği düşüncesi ile daha da artmaktadır. Bu tutum aynı zamanda; yerel halk ile sığınmacılar arasında etkin iletişimin kurulmasını engellemekte, uyum problemini daha da artırmaktadır. Aynı kenti ve mekânı paylaşan insanlar arasında sosyo-kültürel barışın sağlanması, çözülmesi gereken bir kentsel ve bölgesel sorun olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu çalışmada Elazığ yerel halkı ile yarı yapılandırılmış görüşme tekniğine dayanarak elde edilen saha araştırmasının sonuçları aktarılmaktadır. Elazığ kentine yerleşerek yaşamlarını sürdüren sığınmacıların yaşam biçimleri ve kentsel mekân ile olan ilişkileri,  yerel halkın gözünden değerlendirilmektedir.